Mijn ex-echtgenoot is een dominee.

Ik viel als een blok voor die lieve attente man.

De eerste klap, letterlijk en figuurlijk, kwam na het verlovingsfeest.

Hij vond dat ik geflirt had met een oude vriend van mij en beschuldigde van de meest absurde dingen.

Een dag later stond hij in tranen met een grote bos bloemen voor mijn deur.

Hij had er zo’n spijt van, het was hem nog nooit eerder overkomen, ik was de liefde van zijn leven en het zou nooit meer gebeuren.

Mis je iets in zijn verhaal?

Hij vroeg niet hoe met mij ging maar had het alleen maar over zichzelf.

Ik vergaf het hem en we trouwden ondanks deze gebeurtenis terwijl ik voelde dat dit geen goede beslissing was.

Tijdens de huwelijksreis begonnen de beschuldigingen weer dat ik had geflirt of dat ik seks had gehad met iemand van het personeel.

Het werd een patroon van idiote beschuldigingen, steeds harder worden geslagen tot en met botbreuken aan toe, daarna zijn huilbuien en de spijtbetuigingen.

Ik raakte mezelf helemaal kwijt en begon teveel te drinken.

Hij sloeg mij nooit in mijn gezicht dus zoveel zelfbeheersing had hij dus wel?! Zijn zeggen dat hij er niets aan kon doen klopte dus niet meer. Hij wilde er niets aan doen!

Eerst was ik compleet overdonderd. Wie zou geloven dat een dominee dit deed. Ik vertelde het mijn moeder die mij het advies gaf om het ook niet uit te lokken want hij was zo’n aardige man dat het wel mijn schuld moest zijn.

Ik voelde me verraden en was in een situatie beland waar ik niet alleen uit kon komen.

Ik nam contact op voor een consult.

Tijdens het eerste consult vroeg ze aan mij: “Hou je nog van hem?”

Ik antwoordde met: “Ja, heel veel!”.

Waarop zij zei:

“Je houdt van een man die jou vernedert, in elkaar slaat en niet bereid is om hulp te zoeken om jou dit nooit meer aan te doen?”

Ik verdedigde hem nog met dat hij eigenlijk niet zo was.

Haar antwoord:

“Het zit allemaal in één vel! De lieve man en de mishandelaar. Je kunt niet van de één houden en de ander negeren. Je vergeeft steeds de lieve man waardoor de mishandelaar steeds meer ruimte krijgt”.

Ik stortte in en zei dat ik niet wist hoe ik bij hem weg kon gaan. Ik was bang voor hem. Hij stond bekend als een sympathieke dominee, hij was bevriend met de commissaris van de politie, de burgermeester, etc..

Ze zei dat ik mijn vlucht moest voorbereiden. Ik moest zorgen dat ik geld spaarde, alvast een advocaat gaan zoeken en een plek waar ik heen kon gaan als het zover was.

Drie maanden later met behulp van haar coaching en hard werken aan mij zelf had ik het voor elkaar.

Hij zou een aantal dagen weg zijn voor een conferentie en ik vluchtte naar een oude vriendin die hij niet kende.

Tijdens de afhandeling van de scheiding bleek dat hij zich ernstig in mij had vergist.

Ik was uit zijn energie, dronk niet meer en kon zo elke stap goed voorbereiden.

Ik had alle ziekenhuis verslagen van mijn zogenaamde “ongelukken” ingediend als bewijs.

Ik wist dat hij woedend was.

Een jaar later besloot ik naar het buitenland te verhuizen.

Ik voelde me bevrijd maar ergens was er een gevoel van dat het nog niet voorbij was.

Op een dag toen van boodschappen doen weer naar huis liep overviel mij een naar voorgevoel.

Toen ik vlak bij mijn huis was zag ik hem en mijn moeder net uit zijn auto stappen.

Ik dook weg en belde de politie dat mijn gewelddadige ex-echtgenoot voor mijn deur stond. De politie zou binnen tien minuten komen.

Ik liep op de twee af en zag weer zijn misselijk makende schijnheilige grijns.

Eerst confronteerde ik mijn moeder met dat zij ondanks de afspraak toch mijn adres had doorgegeven.

Ze zei dat hij er zo’n spijt van had en dat ik hem een kans moest geven.

Hierna was hij aan de beurt: “Wat ben jij een sneue vent om vrouw die van jou hield had als boksbal te gebruiken.”

Hij kon mij nog net een dreun geven terwijl de politie al aan kwam rijden.

Daarmee was het direkt voor de politie duidelijk dat ik niet gelogen had.

Dat was het laatste keer en ook wat ik van hem gezien of gehoord.

Datzelfde gold ook voor mijn moeder.